Ja... dit ging dus niet zo goed. Meestal als je de pasta afgiet belandt het volgens mij niet in de gootsteen, nou bij mij dus wel. Maar dat maakt niet uit, want "al doende leert men." (ofzo)
Nou, het is vandaag woensdag 25 februari 2026. Eergisteren hebben mijn moeder en ik onze rekeningen geleegd bij de IKEA (okee, nu moet ik het wel goed zeggen: mijn lieve lieve lieve moeder heeft haar rekening geleegd) om zo van alles te halen voor wat ik in huis nodig heb. Maar nu komt het dus: wij hebben niet 1x, niet 2x, maar wel 3x een showmodel meegenomen... De eerste keer wilde een medewerker het nog wel handmatig op de bon zetten, de tweede keer nam ze het mee en is ze niet meer terug gekomen, en de derde keer hebben we maar niks meer gezegd... Wij zijn zoooo NIET gemaakt voor dit soort winkels. Maar goed, zo verhogen toch mijn kansen om dit halfjaar te overleven.
Gisteren zijn we met het OV eens naar Schloss Eggenberg gereisd. Helaas kon je niet naar de musea en de binnenkant van het slot, maar het park eromheen was ook erg gaaf om te zien. Daar maakte ik alleen wel de meest geschiedenis-opmerking ooit: OEH, OUDE STENEN! (Terwijl ik archeologische vondsten zag liggen). Dit is echt het toppunt van triestheid; enthousiast worden van een paar oude stenen... ' s Middags hebben we maar weer wat spullen gehaald voor in huis, want het bleek dat ik nog niet alle benodigdheden hadden. Aangezien we toen helemaal gaar waren hebben we de rest van de middag en avond op haar hotelkamer doorgebracht in onze app van De Slimste Mens. Ja, supersaai, maar echt mega grappig om je moeder zo in te maken.
En dan vandaag. Vandaag was de laatste dag met mijn moeder in Graz, dus terwijl ik dit schrijf zit ik moederziel alleen in mijn kamertje (snik snik). Het was vandaag echt prachtig weer: 13 graden en een volle zon op je bakkes. Mijn moeder en ik zijn nog een keer de Schlossberg opgewandeld, nu de toeristische paadjes aangezien de sneeuw weg is. Hierna hebben we nog bloemetjes gehaald voor Bob, mijn kamergenoot (een bloempot die glimlacht) en hebben we daarna lekker in de zon geluncht. Toen was het toch echt tijd om haar naar het vliegveld te brengen en om afscheid te nemen, en dat viel me toch wel een beetje zwaar. Ik weet dat ik tussendoor gewoon contact ga houden met haar, maar toch was het wel even de traantjes wegslikken. Ik ben wel echt enorm dankbaar dat ik de afgelopen dagen de stad lekker met haar heb mogen ontdekken en dat ik samen met haar alle spulletjes mocht halen.
Reactie plaatsen
Reacties