Afgelopen week (van 16 tot 23 mei) was ik op studiereis naar Bosnië en Herzegovina voor een vak van het Windesheim, wat gaat over de Joegoslavische oorlog en de genocide op de Bosniakken. Het was een indrukwekkende week met verschillende bestemmingen; Sarajevo, de bunker van Tito, Mostar en Srebrenica. Maar Bosnië is echt een prachtig land qua landschap! Mocht ik ooit op een dag uit Nederland willen vertrekken, weten jullie waar je me kunnen vinden...
We hebben op de studiereis veel verschillende dingen gedaan: we hebben maandag een tour door Sarajevo gekregen, waarbij we langs allerlei mooie en historisch significante plekken zijn gegaan. Hierbij ben ik ook voor het eerst in een moskee geweest, wat best wel interessant was om te zien. Op dinsdag zijn we naar de bunker van Tito gegaan, de leider van het voormalige Joegoslavië. Deze bunker was het best bewaarde geheim van Joegoslavië en werd pas in de oorlog in de jaren 1990 ontdekt. Op diezelfde dag zijn we ook naar Mostar gegaan, bekend om zijn prachtige brug en steenkoud water.
Op woensdag zijn we naar Srebrenica gegaan, zowel naar de compound waar de VN-troepen zaten, als naar de begraafplaats waar alle vermoorde Bosnische mannen liggen. Dit was het meest indrukwekkende van de hele week, want we kregen ook films en beeldmateriaal van executies te zien. Om daar te staan en te zien hoeveel mannen er nog vermist zijn, is echt bizar. Zoveel personen en persoonlijke voorwerpen die in massagraven zijn gevonden... Je wordt er stil van.
Op donderdag zijn we met de hele groep met de kabelbaan in de stad een hoge berg opgegaan, waar je prachtig uitzicht over de stad hebt, maar waar bovendien ook de bobsleebaan van de Olympische Spelen (1984) ligt. Deze is sinds de jaren behoorlijk afgetakeld, maar helemaal volgespoten met graffiti, waarvan het meeste wel oprecht heel mooi is. Het gaf alleen wel een beetje een apocalyptische vibe. Op vrijdag - de laatste dag voor vertrek - hebben we alleen het kantoor van de International Committee of Missing Persons bezocht, waar we een voorlichting kregen over het werk wat zij sinds de Joegoslavische oorlog wereldwijd doen en hoe zij vermiste personen proberen op te sporen.
Al met al vond ik dit een hele indrukwekkende, maar leuke week. Het was heel bijzonder om te zien hoe in sommige dingen het land nog steeds zo verdeeld is! Omdat de sporen van de oorlog en de genocide nog zo duidelijk zijn, lijkt het haast alsof de oorlog niet 31 jaar geleden is afgelopen. Ik hoop dat de politici van dit land de juiste keuzes kunnen maken en verder kunnen kijken dan de geschiedenis van spanningen tussen bevolkingsgroepen.
Reactie plaatsen
Reacties